Dramat
najczęściej
radiowy,
podstawowa artystyczna, literacka forma, której tworzywem jest
wyłącznie materia foniczna: głos ludzki, efekty akustyczne i muzyka.
Teksty słuchowisk mają postać zbliżoną do dramatu teatralnego.
Za Witoldem Hulewiczem (1935) słuchowisko nazywane jest też teatrem
wyobraźni.
Środki wyrazu
Do głównych środków wyrazu słuchowiska należą:
dialog, który łączy charakterystykę postaci z elementami fabuły i
ukrytymi sygnałami co do
scenografii,
którą
słuchacz powinien sobie "wyobrazić"
metafora
dźwiękowa - rodzaj przenośni posługującej się dźwiękowymi
odpowiednikami pojęć.
W
słuchowiskach zachodnich i niektórych polskich słuchowiskach ciągłych,
metafora
dźwiękowa
bywa zastępowana przez
dźwięk naturalistyczny (nagrywany w
środowisku naturalnym), miksowany z innymi efektami fonicznymi i mową.
Proces powstawania
Słuchowisko jest nagrywane w
studiu dźwiękowym przez zespół, w którego skład wchodzą:
reżyser,
aktorzy,
realizator akustyczny (twórca oprawy dźwiękowej) i
nierzadko kompozytor.
W czasach komunizmu słuchowiska oryginalne były poddawane obowiązkowej
kolaudacji, często z udziałem autora.
Od 1989
kolaudacje należą już tylko do dobrego obyczaju w Teatrze Polskiego
Radia.
Źródło
Wikipedia